Krakau met Kerstmis

‘Wij Polen houden er niet van om alleen te drinken, dus zitten we allemaal samen en brengen we bij elke gelegenheid een toost uit!’

Met een joviale lach en een ondeugende twinkeling in zijn ogen gooide Bogdan zijn hoofd achterover en lachte om dit feit terwijl hij me in de ribben stootte en me aanmoedigde om hetzelfde te doen. Toen zijn gegiechel afnam, gooide hij zijn hoofd weer terug en goot hij vakkundig een beker puurste vodka zijn keel in.

Het is mijn eerste nacht in en dit was al de norm. Slechts enkele uren eerder was onze groep in Polen aangekomen, samen met Bogdan, onze Poolse gids en toeristenbureau vertegenwoordiger, met een zeer warm welkom. We werden in onze minibus gepropt en Bogdan verscheen, met een glimlach, een rammelende papieren tas in zijn hand en een toren van plastic bekers in de andere.

“We brengen een toost uit,” kondigde hij aan, terwijl hij een aantal kleine flesjes vodka onthulde die hij aan ieder van ons doorgaf. Met opgeheven glas vervolgde hij: “Op onze reis! Na zdrowie!”

Na zijn kleine portie te hebben leeggedronken, volgden we zijn voorbeeld, met pijn in onze buik door de woeste zuiverheid van de alcohol. Als sporadische drinker, en zeker geen liefhebber van vodka, veranderde de doordringende vloeistof mijn ingewanden in een brandende oven, en verwarmde me van binnenuit. 

Nu, drie gangen en drie smaken huisgemaakte vodka later, en ik was omgevormd. We zaten in Pod Baranem, een van de beste familiebedrijven in Krakau, wiens beroemde eend gerecht ons had doen watertanden en tevreden had gelaten. De nacht was doorgebracht in het gezelschap rond de tafel, verhalen uitwisselend en hartverwarmende toosts slaand, als een gezin dat Kerstmis viert. 

Onze dag was besteed aan het proeven van enkele hoogtepunten van Krakau. Na een lunch waarin Poolse lokale delicatessen werden gepresenteerd, zoals gezouten haring en gegrilde schapenkaas, waren we afgedaald in de Wieliczka Zoutmijnen. De mijnen waren bijna negen eeuwen operationeel, en hun doolhofachtige tunnels en dramatische open kamers blijken een van de populairste attracties van Polen te zijn. Het binnenkomen van het ‘beste stuk’ van de mijn, de Kapel van St. Kinga, is zeker een openbaring. Volledig uit de zoute grot gehouwen, zijn de enorme afmetingen en vakkundige architectuur echt indrukwekkend. Evenzo is de Weimar Kamer, waar onverstoord groen water rust onder een monument van Józef Piotr Kowalczyk, en de 36 meter hoge Staszic Kamer verbazingwekkend.

De historische aantrekkingskracht van Krakau stopt daar niet. De volgende ochtend werden we wakker met weer een frisse en heldere dag voor een rondleiding door de Oude Stad en Kasteel Wawel. Gelegen bovenop de Wawelheuvel, is het stenen kasteel het onderwerp van legendes. Koningen regeerden daar en een draak sliep aan zijn voet. Tegenwoordig is het een teken van de geschiedenis van Polen waar meningen samenkomen om door de geplaveide steegjes en binnenplaatsen te dwalen, en kunsttentoonstellingen te bezoeken. 

Maar het was niet de geschiedenis van Polen waarvoor we naar Krakau waren gekomen. Het is bijna Kerstmis, en Krakau wist dat zeker: op het centrale plein van de stad was de kerstmarkt in volle gang. Mijn neus huiverde terwijl de geur van versgebrande kastanjes en pittige worsten me naar de menigte leidde. Houten hutten vulden een kant van het plein terwijl feeënlichten boven ons twinkelden tussen een bed van wijnstokken. Glühwein werd geschonken vanuit enorme houten vaten. Vlees sizzelde op overmatige grills en kool stoomde uit hun pannen.

De kerstmarkt loopt van eind november tot 6 januari en flankeert de iconische lakenhal. Op jacht naar kerstcadeaus, werd ik verleid door de sprankelende en levendige waren. Handgeschilderde ornamenten omringden peperkoeken mannen die twinkelden met glitters. Een smid vormde vaardig metaal tot gepersonaliseerde sieraden. Na een paar rondes, met mijn camera knippend om de magische scène vast te leggen, besloot ik tot een paar bont en suède sneeuwlaarzen voor mijn maand oude neef. Terwijl de sneeuw zachtjes begon te vallen, wikkelde ik mijn sjaal wat strakker en keek naar het tafereel voor me. Het was de belichaming van Kerstmis.

Later die avond kwamen we opnieuw samen rond de eettafel, deze keer in Piano Rouge. De grot-cum-kelder was versierd met gotische rode en zwarte wandtapijten en fluwelen meubels, verlicht door de vage lampen en kaarsen. Vodka vloeide als water terwijl toast na toast werd gebracht alsof ze van een lijst afgelezen werden, onze nieuwgevonden familie prees alles en iedereen. 

Met zijn glas weer geheven, stelde Bogdan voor: “Op onze mooie dames en geweldige heren. We brengen een toast uit op Krakau en het plezier dat we dit weekend hebben gehad. Nu drinken we op en kunnen we een andere fles krijgen.”

Proost! (Als mijn lever het kan aan!)

Lijsten:

Reis georganiseerd en gefinancierd door Pools Nationaal Toeristenbureau

Vóór de vlucht verblijf: Radisson Blu, Stansted Airport